U prvoj polovini 19. veka, iz tradicije uličnih pevača, razvilo se Sicilijansko pozorište lutaka (lat. Pupus – lutka). Predstave sa marionetama izvode se i danas u većim gradovima. Lutke su ručni rad lokalnih majstora, a tema su dvoboji vitezova sa dvora Karla Velikog i borba protiv Saracena. Za razliku od ostalih marioneta Sicilijanske su potpuno pokretne : ruke, noge i najvažnija je pokretljivost glave. Poznati pupari (majstori-umetnici) dolaze iz porodica Kutikio (ital. Cuticchio, koja je više puta gostovala u Beogradu) i Arđento u Palermu, kao i braća Napoli iz Katanije i braća Mauceri iz Sirakuze. Godine 2001, ovaj običaj je stavljen na UNESCO-ov spisak usmene i nematerijalne baštine čovečanstva.

Sve do sredine 20. veka bogato ukrašena drvena zaprežna kola bila su uobičajeno sredstvo prevoza i trgovine na ostrvu. U kola od drveta i kovanog gvožđa upregnuti su konji ili magarci. Drveni delovi su dekorisani jarkim bojama: žuta, crvena, zelena i plava, sa istorijskim, religioznim ili mitološkim motivima.

U Južnoj Italiji i na Siciliji, važnu ulogu imaju lokalni verski običaji. Svaki grad, mesto, selo ima svog sveca zaštitnika, najčuvenije su Sv. Rosalia, Sv Agata, Sv. Lucija i Sv. Josif. Običaj je da se na dan njihovog rodjenja ili smrti iznesu iz katedrala na ulice mošti ili verski simbol, zatim prošetaju i osvete grad, darujući stanovništvu zdravlje, sreću i prosperitet za narednu godinu.

Među većinskim rimokatoličkim stanovništvom posebno je značajna procesija na Veliki petak, Nedelja Palmi ili Nedelja patnji Gospoda, Karneval i prolećni festivali cveća koji se održavaju u više gradova na Siciliji, praćeni bogatom sicilijanskom tradicionalnom kuhinjom.